Banner

site-logo-2g

home3 bb Nieuws

 



Blog
Netwerkactie

Netwerkactie: Notutekst is een professional in verslag leggen en in het schrijven van informatieve teksten. De eigenaar heeft succesvol deelgenomen aan een aanbesteding op de corebusiness van de overheid. Hij komt graag in contact met professionals die hem op weg kunnen helpen naar een volgende onderhandse enkelvoudige aanbesteding. Hij is te bereiken onder nummer 030-2991730.

 
Verslaglegging voor de overheid in lastige tijden

Steeds vaker hoor ik geluiden over het einde der tijden voor notulisten/verslagleggers. Als het dan gaat om de overheid die belang heeft bij verslaglegging, vind ik die geluiden bizar. “Verslagleggen is een uitstervend vak”, hoor ik functionarissen zeggen die er over gaan. Zij zeggen dat de automatisering het gaat overnemen. De verwachting is gewekt dat het politieke bedrijf zich steeds vaker zal verlaten op videoregistraties.

Technisch is het bovendien mogelijk om het gesproken woord via digitale processen direct om te zetten in geschreven tekst. Zo bestaat het dat verslagleggers er steeds minder toe lijken te doen. Als professional leg ik mij daar niet direct bij neer. In dit artikel leg ik uit waarom.

Het belang van verslaglegging voor de overheid
Voor de overheid is verslaglegging niet alleen om praktische redenen van belang, maar ook om formele redenen. Soms is de verslaglegging opgenomen in de wet; de gemeentewet bijvoorbeeld. Zie deze blog van mij. Verslaglegging is van belang voor het bijhouden van de voortgang, voor het vasthouden van politieke processen, voor de continuïteit van bestuur, voor eventuele beslechting van geschillen, voor het formaliseren van besluiten, voor het geheugen van het bestuur, voor het evalueren van besluitvormingsprocessen, voor bewijsvoering, et cetera.

Verslagleggen is bovendien meer dan alleen opschrijven wat gezegd is. In politieke vergaderingen komt het bijvoorbeeld regelmatig voor dat een politicus hetzelfde in tweede instantie anders verwoordt. Ik kies dan steevast de tweede formulering omdat ik herhalingen wil voorkomen en omdat ik mij kan indenken dat de spreker tijdens het spreken tot het inzicht kwam dat hij de tweede formulering gelukkiger vond. Bovendien is het mogelijk met de eindredactie bloopers uit de tekst te houden – het gaat toch steeds om de essentie van wat een spreker heeft gezegd en niet om de bloopers.

De technische mogelijkheden en de stand der techniek
Voor het omzetten van gesproken tekst naar geschreven tekst zijn diverse technieken op de markt. Die technieken worden steeds beter maar worden nooit perfect. Er zal altijd iemand moeten zijn die de eindredactie doet omdat in de tekst altijd de interpunctie ontbreekt. Om de tekst te kunnen omzetten moeten de sprekers bijna onnatuurlijk duidelijk articulerend praten. Dat worden dus vreemde vertoningen als het gaat om politieke vergaderingen. Bovendien is er geen systeem dat foutloos werkt. Het zal dus altijd nodig zijn om de tekst na te lopen op missers in de automatische omzetting. Want wanneer iemand “natie” bedoelt, kan de taalgevoelige (klankgevoelige) software zomaar “nazi” opschrijven.

Daarnaast is gesproken tekst nooit hetzelfde als geschreven tekst. Vaak is het mogelijk in schrijftaal hetzelfde korter te formuleren. Voor het omzetten van gesproken tekst in schrijftaal, zijn ge­schreven en ongeschreven regels. Het is ondoenlijk die via een automatiseringsproces te verwerken. Bovendien wil de eigenaar van het gesproken woord niet altijd dat 100% van zoals hij zijn gedachten heeft verwoord, wordt weergegeven op schrift. Altijd zal iemand nodig zijn die door de tekst heen gaat om versprekingen er uit te halen en inhoud die de inbreng van de spreker onhelder zou maken.

Videoregistraties
Die kunnen geschreven verslagen nooit vervangen. Zo snel als het mogelijk is door een geschreven tekst te gaan, zo snel lukt dat nooit in een video. Bovendien is het een traag gebeuren om door een video heen te bladeren. Bovendien is het nog maar de vraag of de bestuursrechter videoregistraties accepteert als materiaal waarmee uitspraken worden aangetoond. Er is ook techniek op de markt om mensen iets anders te laten zeggen in video’s dan feitelijk gezegd is. Bovendien tonen geïsoleerde uitspraken door zoekprocessen op video’s niet 100% zeker aan hoe de uitspraak in de totale context staat. Zo kan één en dezelfde uitspraak in verschillende contexten verschillende betekenissen krijgen.

Het is mogelijk om de inhoud van een video naast de video in schrift weer te geven op een website. Wanneer je de tekst opzoekt en die snel zou kunnen vinden vanwege die inhoudsopgave, is het altijd nog nodig om die tekst na te luisteren. Dat duurt veel langer dan door een geschreven tekst te bladeren via de cntr. f functie. Bovendien is het mogelijk via de combinatie van de geschreven inhoudsopgave in een verslag en de cntr. f functie heel snel op onderwerp de desbetreffende tekst te vinden. De tekst dan even doorlezen gaat veel sneller dan diezelfde frase op video afluisteren.

Conclusie
Hoe goed automatiseringsprocessen ook zijn, de taalvaardigheden van de verslaglegger blijven altijd nodig. Feit is dat het niet zo gemakkelijk is om de mensen te vinden die voldoende taalvaardigheid hebben. Ik sprak ooit een voorzitter die zei: “Ja, sorry, ik kan niet beoordelen of jouw verslagen taalkundig goed zijn, ik ben dyslectisch”.

Steeds vaker komt het voor dat taalvaardigheden ontbreken op zelfs academisch niveau. Ik doe er daarom in deze tijden goed aan, op te komen voor mijn vak. Sommige vertegenwoordigers van de overheid dichten dat vak een wisse dood toe. Ik weet het zeker. Het is nu voor de verslagleggers en voor de continuïteit in het bestuur twee voor twaalf.

De factchecking in kringen waar verslagen ertoe doen, wordt steeds noodzakelijker. Zo noodzakelijk dat je in lijsttrekkersdebatten zelfs een lijsttrekker vertwijfeld kunt horen zeggen: “[bij deze uitspraak van mijn tegenstander] is factchecking noodzakelijk. Ik weet dat niet”. Professionele verslaglegging in politieke processen leent zich niet voor het adagium: maakt niet uit of het waar is, het maakt uit of je je kiezers overtuigt”.

Professionele verslaglegging in formele besluitvormingsprocessen is de ruggengraat van het politieke bestuur. Die overlaten aan willekeur en automatisering is erger dan het kind met het badwater weggooien. Dat is de deur openzetten naar chaos en willekeur.

 
Massacommunicatie en het effect ervan

Waarom dit verhaal? Het effect van massacommunicatie vind ik fascinerend. Het gemak waarmee mensen elkaars meningen overnemen en daarbij superlatieven niet schuwen, vind ik benauwend. Ik laat anderen niet voor mij denken. Dat doe ik zelf wel. Een wereld die beheerst wordt door idolen, is niet te besturen. Die wereld draait door…

In dit verhaal staat de opera Reconstructie centraal. Een opera die geschreven was in 1969 om de wereld te verbeteren. Kunst als vorm van macht. Niets is minder waar gebleken. Minder waar in meerdere opzichten.

Ik maakte zelf deel uit van de periode waarin Che Guevara werd vereerd. Met de dood van Fidel Castro 25 november 2016 besefte ik pas wat een gebrek aan realiteitszin volksstammen moet hebben gedreven tot het vereren van de moordenaar Che. Een misdadiger tegen mensenrechten. Een moordenaar van Cubanen, het volk van Castro (hijzelf was een Argentijn).

Nederland staat aan de vooravond van 4 en 5 mei. De herdenking van een zwarte periode in onze eigen geschiedenis. Dagelijks word ik geconfronteerd met de notie dat wij wereldwijd weinig tot niets geleerd hebben van die geschiedenis.

Heldendom
Misschien wel heel letterlijk te nemen de term heldendom. Een vergissing is menselijk, is in onze taal een staande uitdrukking. Zo was de opvoering van een opera over de “moord op Che Guevara” (hij was geëxecuteerd zonder een proces) zéker een vergissing. Die vergissing wordt gemaakt in de tijd van democratisering in Nederland. In een tijd waarin Che Guevara een held wordt genoemd door massa’s jongeren in het vrije westen. Jongeren die trots zijn op hem en zijn foto aan hun muren plakken thuis, T-shirts aantrekken met zijn beeltenis er op en die een baard laten staan en een haardracht kiezen waardoor zij op hem lijken. Che Guevara stond symbool voor democratisering, voor de herplaatsing van de macht. Voor revolutie. Hij was een symbool voor de revolutie die in onze eigen samenleving plaatsvond.

De massacommunicatie
Wat allemaal niet werd verteld, wisten we niet. Wat wél werd verteld was allemaal waar, anders kwam het niet voor radio en televisie. Zo dachten we destijds.

Nu in de huidige tijd is het een zware opdracht aan ons de nepberichten te onderscheiden van de echte. Ik lees op www.isgeschiedenis.nl het volgende: “In gevechten met het nationale leger van Bolivia, [gesteund door] de troepen van de Verenigde Staten, werd hij op 8 oktober 1967 opgepakt. Een dag later werd hij zonder proces geëxecuteerd.”

In Europa en onder jongeren in de VS wordt van Che Guevara een held en een martelaar gemaakt. Op Wikipedia lees ik: “Op 8 oktober 1967 werd Guevara opgepakt tijdens een door de CIA georganiseerde militaire operatie van het Boliviaanse leger. Hoewel de CIA hem voor ondervraging in leven wilde houden, werd Guevara de dag na zijn [gevangenneming] geëxecuteerd.”

Wat in 1969 niet werd verteld
Op deze website lees ik het volgende:
“Tijdens het eerste jaar van Castro's glorieuze revolutie was Che Guevara zijn belangrijkste scherprechter - een combinatie van Beria en Himmler, met een grote uitzondering: Che's afslachting van Cubanen (Che was zelf een Argentijn) overtrof Heinrich Himmlers vooroorlogse afslachting van Duitsers - in schaal althans. “

Het contrast met Duitsland in de jaren ‘30
“Nazi Duitsland werd een moderne maatstaf voor politieke terreur zelfs vóór de Tweede Wereldoorlog. Nochtans had het Nazi-regime, volgens zowel William Shirer als John Toland, in 1938 niet meer dan 20.000 politieke gevangenen. Tegen die tijd zouden de politieke terechtstellingen kunnen opgelopen zijn tot een paar duizend, en de meeste hiervan waren van afvallige Nazi's zelf tijdens de blinde afslachting van de zogenaamde "Nacht van de Lange Messen" (30 juni - 2 juli 1934)…

Ik lees op de website van het Duitsland Instituut:
“In de nacht van 30 juni 1934 werden 85 prominente SA-leden zonder proces afgeslacht. Daarnaast werden een aantal andere oude rekeningen vereffend. Zo werden ook voormalig generaal en rijkskanselier Kurt von Schleicher en enkele naaste medewerkers van Von Papen vermoord.”

Ik zou mijzelf onrecht aandoen wanneer ik op slechts eenzijdige bronnen zou afgaan. Om die reden ben ik doorgegaan met zoeken en kreeg ik mijn bevestiging over Che Guevara in een wetenschappelijk verantwoorde nuancering van de persoon Che Guevara in een scriptie uit 2011 voor Internationale Betrekkingen. Che Guevara in historisch perspectief van Bob van Leeuwen met als begeleider Bob de Graaff aan de Universiteit Utrecht. Hij concludeert als volgt:

Zoals ik vind, dat alle mensen die Che een koelbloedige moordenaar noemen en daarmee voorbij gaan aan alle kwaliteiten van Che[,] ongelijk hebben, zo vind ik tevens dat iedereen die met een shirt loopt van Che Guevara zich bewust [zou] moeten zijn van het gewelddadige en moordzuchtige karakter van de man.

Voor mij persoonlijk is relevant in dit verband dat Che Guevara mensen heeft vermoord zonder dat zij de gelegenheid kregen zich te verdedigen. Dat is wereldwijd schering en inslag vandaag de dag. De VS neemt hierin een prominente rol, met executies van bijvoorbeeld een hoogleraar en zijn zoon in Jemen via drones. Dat gebeurt allemaal in het licht van een oorlogsverklaring aan een groep. Die oorlogsverklaring maakt het niet minder erg. Het zijn oorlogsmisdaden van een bevriende natie. Vandaag las ik in Trouw dat de chaos wereldwijd nog groter wordt, dat IS over drones beschikt. (sic!)

De opera
Reconstructie (opera Hugo Claus & Harry Mulisch, 9 juni 1969), de verbeelding aan de macht
Nederlandse Operastichting, regie: Hugo Claus & Harry Mulisch schreven het libretto en Peter Schat, Reinbert de Leeuw Louis Andriessen, Misha Mengelberg en Jan van Vlijmen schreven de muziek.
Een opera met onder meer Ramses Shaffy, Jérôme Reehuis, Natascha Emanuels, Hetty Verhoogt, Yoka Beretty en Siem Vroom.

De opera en de hype worden bezongen in deze reportage uit Andere Tijden, ergens uit het begin van het jaar 2000.

Het libretto werd geschreven door Hugo Claus en Remco Campert. Na het overlijden van Hugo Claus tekent het NRC het volgende op:

“Harry Mulisch, schrijver: „Ik ken Hugo vanaf zijn twintigste, ben twee jaar ouder. Samen hebben we hele dagen aan het libretto voor de opera Reconstructie van Peter Schat (1969, over Che Guevara, red.) zitten werken, een theepot saké tussen ons op tafel. De werkwijze was typerend: ik bedacht de grote lijnen, Hugo de invulling. Hij was precies, realistisch (sic!) – zoals in al zijn werk.”

Op de website van het Duitsland Instituut lees ik dan weer:

Cuba was een land van 6,5 miljoen [Cubanen] in 1959. Nadat ze drie maanden aan de macht waren, hadden Castro en Che de vooroorlogse Nazi-terreur al overtroffen. Een overloper beweert dat Che 500 doodvonnissen tekende, een andere zegt meer dan 600. De Cubaanse journalist Luis Ortega, die Che al sinds 1954 kende, schrijft in zijn boek "Yo Soy El Che!" dat Guevara 1.897 man naar het vuurpeloton stuurde. In zijn boek "Che Guevara: A Biography" schrijft Daniel James dat Che zelf toegaf "verschillende duizende" executies te hebben bevolen tijdens de eerste jaren van het Castro regime.”

Uit het libretto haal ik voor mijzelf vooral heel veel vragen. Ik vind er de volgende frase in die deels is geciteerd door Geert Mak in De Eeuw van Mijn Vader (bladzijde 628):

Geciteerd uit het libretto (p. 129/130):

“Nooit meer, nooit meer, nooit meer, - nooit meer

Nooit meer binnenskamers, - nooit meer

Nooit meer seizoenopruiming, - nooit meer

Nooit meer haalbare kaart, - nooit meer

Nooit meer geestelijk eigendom, - nooit meer

Nooit meer constructief opstellen, - nooit meer

Nooit meer eeuwigheid, - nooit meer

Nooit meer ter zake diligent, - nooit meer

Nooit meer maatschappelijke ladder, - nooit meer

Nooit meer sales promotion, - nooit meer

Nooit meer ziekenfondspremies, - nooit meer

Nooit meer fauteuil de balcon, - nooit meer

Nooit meer Atlantisch, - nooit meer

Nooit meer Farah Dibah, Günther Sachs, Onassis, Soraya, Callas, - nooit meer

Nooit meer spaarzegels, - nooit meer

Nooit meer geachte afgevaardigde, - nooit meer

Nooit meer welbegrepen eigenbelang, - nooit meer

Nooit meer pragmatisme, - nooit meer

Nooit meer bewustzijnsverruiming, - nooit meer

Nooit meer collectebussen, - nooit meer

Nooit meer met de meeste hoogachting verblijf ik uw dienstwillige dienaar, - nooit meer

Nooit meer goede smaak, - nooit meer

Nooit meer toegangsprijzen, - nooit meer

Nooit meer beursberichten, - nooit meer

Nooit meer medezeggenschap, - nooit meer

Altijd zeggenschap, - altijd.

Conclusie
Geert Mak concludeert in 1999 in De Eeuw van mijn Vader dat dit “Nooit meer” voor alles in deze tekst in de huidige tijd verworden is tot Altijd. Ik vind dat hij gelijk heeft. Op de ziekenfondspremie na. Die is weer omstreden.

Daarmee was in 1969 kunst als vorm van macht drie keer mislukt: (1) de doelstelling zelf is mislukt, (2) de doelstelling destijds was op valse gronden (Che Guevara was eigenlijk het toonbeeld van een dictator en kon nooit model staan voor onze democratie) en (3) het hele gebeuren was een vorm van onbedoelde volksverlakkerij in de vorm van literatuur en klassieke muziek. Dit als gevolg van gebrek aan informatie vanuit de bron: de samenleving van Cuba.

Logisch dat Marga Klompé (de toenmalige minister van Cultuur) zich na afloop van de voorstelling op de vlakte hield: de kunstrecensenten moesten zich maar uitspreken.

Ik schrijf dit in een tijd waar Piet Hein Donner (vicepresident van de Raad van State) waarschuwt voor het uithollen van de parlementaire democratie als gevolg van referenda. (Dit staat 7 april 2017 in de kranten; tenminste in Trouw). Die waarschuwing lijkt mij een goed schot voor de boeg voor de onderhandelaars in de opmaat naar het Regeerakkoord.

Uit dit kleine onderzoek blijkt dat massacommunicatie gemakkelijk kan leiden tot massahysterie en ook dat massahysterie zich in een gedaante kan voordoen die wij als zodanig niet herkennen.

Zeker als het gaat om de scheiding tussen de machten (wetgevende, uitvoerende en de rechterlijke) heeft de overheid een belangrijke taak: het geven van voorlichting. Een zelfbewuste en kritische samenleving is gebaat bij informatie. Zorg dan ook dat die informatie voor handen is. Zorg er dan op zijn minst voor – zeker wanneer het gaat om onze grondwet - dat burgers niet gaan twijfelen over of ze te maken hebben met nepnieuws of echt nieuws.

 

 
«StartVorige123456VolgendeEinde»

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL

site-menu-rechts

   


copyright Notutekst  |  webdesign  |  Artikel inzenden  |  Offerte opvragen